Rekonstrukcja stawu barkowo-obojczykowego – wskazania, techniki, rehabilitacja i powrót do sportu

Rekonstrukcja stawu barkowo-obojczykowego jest zabiegiem stosowanym przede wszystkim w wybranych przypadkach niestabilności stawu AC, szczególnie po cięższych urazach, gdy doszło do uszkodzenia struktur odpowiedzialnych za utrzymanie prawidłowej relacji pomiędzy obojczykiem a łopatką.

Nie jest to jednak zabieg wykonywany automatycznie po każdym zwichnięciu lub urazie stawu barkowo-obojczykowego.

Decyzja o leczeniu operacyjnym zależy między innymi od rodzaju i stopnia uszkodzenia, czasu od urazu, wieku i aktywności pacjenta, objawów, stabilności stawu oraz oczekiwań dotyczących pracy i sportu.

Najkrótsza odpowiedź:

Rekonstrukcja stawu barkowo-obojczykowego polega na odtworzeniu funkcji uszkodzonych struktur stabilizujących staw AC, przede wszystkim więzadeł kruczo-obojczykowych i w wybranych technikach również struktur barkowo-obojczykowych. Zabieg może być wykonywany różnymi metodami, między innymi z wykorzystaniem przeszczepów ścięgnistych, taśm, systemów zawieszeniowych lub innych materiałów stabilizujących. Po operacji konieczna jest stopniowa rehabilitacja obejmująca ochronę rekonstruowanych struktur, odzyskiwanie ruchomości, odbudowę siły, kontrolę ruchu i stopniowy powrót do aktywności.

Czym jest staw barkowo-obojczykowy?

Staw barkowo-obojczykowy, określany skrótem AC (acromioclavicular joint), znajduje się pomiędzy dalszym końcem obojczyka a wyrostkiem barkowym łopatki.

Jest niewielkim stawem, ale pełni ważną funkcję w biomechanice obręczy barkowej.

W prawidłowo funkcjonującym kompleksie barkowym obojczyk i łopatka muszą współpracować podczas unoszenia oraz obciążania kończyny górnej.

Stabilność stawu AC zależy między innymi od:

więzadeł barkowo-obojczykowych,
więzadła czworobocznego,
więzadła stożkowatego,
torebki stawowej,
mięśni i powięzi otaczających obręcz barkową.

Szczególne znaczenie mają więzadła kruczo-obojczykowe, czyli więzadło stożkowate i czworoboczne.

Ich uszkodzenie może prowadzić do utraty prawidłowej stabilizacji obojczyka względem łopatki.

Na czym polega niestabilność stawu barkowo-obojczykowego?

Niestabilność AC oznacza nieprawidłową ruchomość lub utratę prawidłowej relacji pomiędzy obojczykiem a łopatką.

Najczęściej jest następstwem urazu.

Do uszkodzenia może dojść na przykład podczas:

upadku bezpośrednio na bark,
sportów kontaktowych,
jazdy na rowerze,
sportów zimowych,
wypadków komunikacyjnych,
urazów podczas pracy.

Zakres uszkodzenia może być bardzo różny.

W niektórych urazach dochodzi przede wszystkim do uszkodzenia więzadeł barkowo-obojczykowych, natomiast cięższe obrażenia mogą obejmować również więzadła kruczo-obojczykowe.

Kiedy rozważa się rekonstrukcję stawu barkowo-obojczykowego?

Nie istnieje jedna sytuacja, w której operacja jest właściwa dla każdego pacjenta.

Rekonstrukcja może być rozważana między innymi w przypadku:

wybranych ciężkich ostrych urazów AC,
utrzymującej się niestabilności po urazie,
przewlekłej objawowej niestabilności stawu AC,
utrzymującego się bólu i ograniczenia funkcji pomimo leczenia zachowawczego,
znacznych wymagań dotyczących stabilności barku w pracy lub sporcie,
niektórych przypadków przewlekłych zwichnięć stawu AC,
wybranych przypadków niepowodzenia wcześniejszego leczenia operacyjnego.

W przypadku urazów klasyfikowanych jako Rockwood III decyzja dotycząca operacji jest szczególnie złożona.

Nie każdy pacjent z urazem Rockwood III wymaga rekonstrukcji.

Współczesne przeglądy porównujące leczenie operacyjne i zachowawcze wskazują, że różnice w długoterminowych wynikach funkcjonalnych nie są jednoznaczne, dlatego decyzję należy podejmować indywidualnie.

Rockwood III – operacja czy leczenie zachowawcze?

Rekonstrukcja stawu AC a operacja Mumforda – to nie jest ten sam zabieg

To bardzo ważne rozróżnienie.

Operacja Mumforda polega na resekcji dalszego końca obojczyka i jest stosowana przede wszystkim w wybranych przypadkach objawowej patologii stawu AC, takich jak zwyrodnienie czy osteoliza.

Rekonstrukcja stawu AC ma natomiast na celu odtworzenie stabilności uszkodzonego stawu, przede wszystkim poprzez rekonstrukcję struktur więzadłowych.

Cecha	Operacja Mumforda	Rekonstrukcja AC
Główny problem	Objawowa patologia stawu AC	Niestabilność stawu AC
Typowy kontekst	Zwyrodnienie, osteoliza	Ciężki uraz, przewlekła niestabilność
Główny cel	Usunięcie fragmentu dalszego końca obojczyka	Odtworzenie stabilności
Więzadła	Nie są głównym celem zabiegu	Są kluczowym elementem rekonstrukcji
Rehabilitacja	Stopniowe odzyskiwanie ruchu i obciążenia	Początkowo szczególnie istotna ochrona rekonstruowanych struktur

Więcej o operacji Mumforda:

Resekcja dalszego końca obojczyka – operacja Mumforda

Jak klasyfikuje się urazy stawu barkowo-obojczykowego?

Jedną z najczęściej stosowanych klasyfikacji jest klasyfikacja Rockwooda.

Uwzględnia ona stopień przemieszczenia obojczyka oraz zakres uszkodzenia więzadeł i struktur stabilizujących.

W dużym uproszczeniu:

Rockwood I – łagodny uraz więzadeł AC bez istotnej utraty stabilności,
Rockwood II – większe uszkodzenie struktur AC, ale zachowana część stabilizacji kruczo-obojczykowej,
Rockwood III – uszkodzenie więzadeł AC i kruczo-obojczykowych z wyraźnym przemieszczeniem,
Rockwood IV – przemieszczenie obojczyka do tyłu,
Rockwood V – bardziej nasilone przemieszczenie pionowe,
Rockwood VI – rzadki wariant z nietypowym przemieszczeniem obojczyka.

Klasyfikacja pomaga w ocenie urazu, ale sama nazwa typu Rockwood nie powinna być jedynym kryterium podejmowania decyzji o operacji.

Czy każdy uraz Rockwood III wymaga rekonstrukcji?

Nie.

To jeden z najważniejszych elementów współczesnego podejścia do urazów AC.

W przypadku części pacjentów leczenie zachowawcze pozwala uzyskać dobrą funkcję pomimo utrzymywania się pewnych zmian anatomicznych.

Z drugiej strony u niektórych osób przewlekła niestabilność, ból, ograniczenie funkcji lub wymagania sportowe mogą przemawiać za leczeniem operacyjnym.

Decyzja powinna uwzględniać nie tylko obraz radiologiczny, ale również:

objawy,
funkcję barku,
rodzaj aktywności,
dominującą kończynę,
wymagania zawodowe,
uprawianą dyscyplinę sportową,
oczekiwania pacjenta.

Najnowsze metaanalizy nadal nie wskazują na prostą przewagę leczenia operacyjnego nad zachowawczym dla wszystkich przypadków urazów typu III–V.

Jak wygląda diagnostyka przed rekonstrukcją?

Podstawą jest dokładny wywiad i badanie kliniczne.

Istotne jest ustalenie:

kiedy doszło do urazu,
jak wyglądał mechanizm urazu,
czy występuje ból,
czy występuje uczucie niestabilności,
czy bark traci funkcję podczas obciążenia,
czy występuje problem podczas sportu,
czy objawy utrzymują się pomimo rehabilitacji.

W diagnostyce obrazowej wykorzystuje się przede wszystkim badania radiologiczne.

RTG

RTG pozwala ocenić między innymi położenie obojczyka, relację pomiędzy obojczykiem i wyrostkiem barkowym oraz wybrane parametry wykorzystywane w klasyfikacji urazu.

W określonych sytuacjach stosuje się projekcje umożliwiające lepszą ocenę stawu AC i odległości kruczo-obojczykowej.

USG

USG może być przydatne jako uzupełnienie badania, szczególnie przy ocenie tkanek miękkich i innych struktur barku.

MRI

MRI może być pomocne w wybranych przypadkach, szczególnie gdy istnieje podejrzenie współistniejących uszkodzeń struktur barku lub konieczne jest dokładniejsze zobrazowanie tkanek miękkich.

Jakie struktury rekonstruuje się podczas operacji?

W zależności od zastosowanej techniki celem rekonstrukcji jest odtworzenie stabilności uzyskiwanej przez naturalne więzadła.

Szczególne znaczenie mają:

więzadło stożkowate,
więzadło czworoboczne,
więzadła barkowo-obojczykowe.

Nie każda technika operacyjna rekonstruuje wszystkie struktury w identyczny sposób.

Współczesne techniki coraz częściej uwzględniają zarówno stabilność pionową, jak i przednio-tylną.

Jakie techniki rekonstrukcji stawu AC są stosowane?

Nie istnieje jedna uniwersalna technika, którą można uznać za najlepszą dla każdego pacjenta.

Stosowane są między innymi:

systemy zawieszeniowe,
rekonstrukcje z wykorzystaniem przeszczepów ścięgnistych,
rekonstrukcje więzadeł kruczo-obojczykowych,
techniki anatomiczne,
techniki łączące rekonstrukcję więzadeł kruczo-obojczykowych i barkowo-obojczykowych,
różne warianty technik artroskopowych i otwartych.

Wybór zależy między innymi od rodzaju urazu, czasu od urazu, jakości tkanek, przewlekłości niestabilności, doświadczenia chirurga i zastosowanej strategii rekonstrukcyjnej.

Rekonstrukcja anatomiczna a nieanatomiczna

Termin rekonstrukcja anatomiczna odnosi się do próby odtworzenia przebiegu i funkcji naturalnych struktur stabilizujących.

Ma to znaczenie biomechaniczne, ponieważ staw AC nie jest stabilizowany wyłącznie w jednej płaszczyźnie.

Stabilność obejmuje między innymi kontrolę przemieszczenia pionowego oraz przednio-tylnego.

Nie oznacza to jednak, że sama nazwa „anatomiczna” gwarantuje lepszy wynik kliniczny.

Na wynik wpływają również technika, dobór pacjenta, jakość tkanek, rehabilitacja i współistniejące problemy barku.

Czy rekonstrukcja stawu AC może być wykonywana artroskopowo?

Tak.

Istnieją techniki artroskopowe oraz techniki łączące dostęp artroskopowy z ograniczonym dostępem otwartym.

Artroskopia może umożliwiać jednoczesną ocenę innych struktur stawu ramiennego i przestrzeni podbarkowej.

Nie oznacza to jednak, że technika artroskopowa jest automatycznie lepsza w każdym przypadku.

Wybór sposobu wykonania rekonstrukcji powinien wynikać z konkretnej patologii i planu operacyjnego.

Jak wygląda rehabilitacja po rekonstrukcji stawu barkowo-obojczykowego?

Rehabilitacja po rekonstrukcji AC różni się od rehabilitacji po prostych zabiegach dotyczących tkanek miękkich.

W pierwszym okresie szczególnie ważne jest ochronienie rekonstruowanych struktur przed nadmiernym obciążeniem.

Dokładny protokół powinien być ustalony przez operatora i zespół rehabilitacyjny, ponieważ różne techniki rekonstrukcji mają różne wymagania.

Etap 1 – ochrona rekonstrukcji

W początkowym okresie priorytetem jest ochrona operowanego stawu.

W zależności od zastosowanej techniki może być stosowany temblak lub inne ograniczenie ruchu.

Zakres i tempo wprowadzania ruchów powinny odpowiadać zaleceniom chirurga.

Etap 2 – stopniowe odzyskiwanie ruchomości

Następnie stopniowo zwiększa się zakres ruchu.

Nie należy jednak przyspieszać rehabilitacji wyłącznie dlatego, że pacjent subiektywnie czuje się dobrze.

Rekonstruowane więzadła potrzebują czasu na proces gojenia i adaptacji do obciążenia.

Etap 3 – aktywacja mięśni

W odpowiednim momencie wprowadzane są ćwiczenia mające na celu odzyskanie kontroli nad łopatką i obręczą barkową.

W zależności od fazy rehabilitacji mogą pojawić się ćwiczenia:

stożka rotatorów,
stabilizacji łopatki,
mięśnia naramiennego,
kontroli ruchu kończyny górnej,
stabilizacji tułowia.

Etap 4 – odbudowa siły

Po uzyskaniu odpowiedniej kontroli ruchu rozpoczyna się stopniowa odbudowa siły.

Obciążenie zwiększa się zgodnie z tolerancją tkanek i etapem gojenia.

Etap 5 – przygotowanie do sportu

U sportowców rehabilitacja powinna stopniowo przechodzić od ćwiczeń ogólnych do ruchów charakterystycznych dla danej dyscypliny.

Może to obejmować:

ćwiczenia siłowe,
ćwiczenia dynamiczne,
pracę nad szybkością ruchu,
ćwiczenia specyficzne dla sportu,
stopniowe zwiększanie intensywności,
kontrolowany powrót do kontaktu lub rywalizacji.

Czy rehabilitacja po rekonstrukcji AC zawsze trwa tyle samo?

Nie.

Jednym z błędów jest traktowanie rehabilitacji wyłącznie jako kalendarza.

W literaturze dotyczącej powrotu do sportu po operacjach AC występują duże różnice w stosowanych kryteriach i protokołach.

Czas od operacji jest ważny, ale nie powinien być jedynym kryterium.

Przed powrotem do wymagającej aktywności warto uwzględnić między innymi:

zakres ruchu,
siłę,
kontrolę łopatki,
stabilność kliniczną,
tolerancję obciążenia,
zdolność wykonywania ruchów specyficznych dla sportu,
brak istotnych objawów ograniczających funkcję.

Kiedy można wrócić do sportu po rekonstrukcji stawu AC?

Nie należy podawać jednej uniwersalnej daty powrotu do sportu.

Przeglądy dotyczące sportowców pokazują, że większość pacjentów po operacyjnym leczeniu zwichnięcia AC wraca do sportu, ale czas powrotu jest bardzo zróżnicowany.

W jednym z nowszych przeglądów obejmujących 25 badań i 1077 pacjentów średni czas powrotu do sportu wyniósł około 4,5 miesiąca, ale autorzy podkreślili znaczną heterogeniczność danych i konieczność ostrożnej interpretacji wyników.

Dlatego powrót powinien być oparty nie tylko na czasie od zabiegu, ale także na kryteriach funkcjonalnych.

Powrót do siłowni po rekonstrukcji AC

Dla osoby trenującej siłowo szczególne znaczenie ma kontrolowany powrót do ćwiczeń obciążających obręcz barkową.

W pierwszych etapach nie należy skupiać się na ciężarze.

Najpierw odbudowuje się:

ruchomość,
kontrolę łopatki,
siłę,
tolerancję obciążenia,
kontrolę ruchów zamkniętego i otwartego łańcucha kinematycznego.

Dopiero później można przechodzić do bardziej wymagających ćwiczeń.

Czy po rekonstrukcji AC można wyciskać sztangę?

U części pacjentów możliwy jest powrót do wyciskania, ale nie powinno być ono pierwszym wymagającym ćwiczeniem po operacji.

Powrót może wymagać stopniowego zwiększania:

zakresu ruchu,
obciążenia,
objętości,
częstotliwości treningów.

Warto również obserwować reakcję barku nie tylko w trakcie ćwiczenia, ale również w kolejnych godzinach i dniach.

W przypadku wystąpienia utrzymującego się bólu lub innych objawów należy zmodyfikować obciążenie i skonsultować dalsze postępowanie.

Czy po rekonstrukcji AC można wykonywać pompki?

Pompki mogą zostać włączone do późniejszych etapów rehabilitacji, ale ich moment wprowadzenia zależy od rodzaju operacji i przebiegu rehabilitacji.

Ćwiczenie wymaga przenoszenia obciążenia przez kończynę górną i odpowiedniej kontroli łopatki.

Dlatego przed powrotem do pełnych pompek warto przejść przez łatwiejsze warianty obciążenia.

Czy po rekonstrukcji AC można wrócić do sportów kontaktowych?

Powrót do sportów kontaktowych wymaga szczególnej ostrożności.

W przeciwieństwie do treningu bezkontaktowego zawodnik musi być przygotowany nie tylko na kontrolowane ruchy, ale również na nieprzewidywalne obciążenia i potencjalny kontakt z przeciwnikiem.

Dlatego kryteria powrotu powinny być bardziej wymagające niż samo uzyskanie pełnego zakresu ruchu.

Jakie są możliwe powikłania rekonstrukcji stawu AC?

Rekonstrukcja stawu barkowo-obojczykowego, podobnie jak każda operacja, wiąże się z możliwością wystąpienia powikłań.

W literaturze opisywano między innymi:

nawrót niestabilności,
utratę części uzyskanej korekcji,
problemy związane z implantami lub systemami mocującymi,
złamania obojczyka lub wyrostka kruczego w zależności od techniki,
infekcję,
ból utrzymujący się po operacji,
ograniczenie ruchomości,
konieczność reoperacji.

Ryzyko zależy między innymi od techniki operacyjnej, rodzaju urazu, jakości kości, doświadczenia zespołu oraz przebiegu rehabilitacji.

Nowszy przegląd długoterminowych wyników rekonstrukcji więzadeł kruczo-obojczykowych wykazał ogólny odsetek powikłań około 11,9%, nawrotów 5,2% i reoperacji 6,1%, przy czym wyniki różniły się pomiędzy technikami.

Co może powodować ból po rekonstrukcji stawu AC?

Ból po operacji nie zawsze oznacza niepowodzenie rekonstrukcji.

W początkowym okresie może być elementem naturalnej odpowiedzi pooperacyjnej.

Jeżeli jednak ból utrzymuje się lub pojawia się ponownie po okresie poprawy, należy rozważyć między innymi:

przeciążenie,
zbyt szybką progresję obciążenia,
ograniczenie ruchomości,
problem z kontrolą łopatki,
nawrót niestabilności,
problem związany z implantem,
współistniejącą patologię innych struktur barku.

Wymaga to ponownej oceny klinicznej, a w wybranych sytuacjach również dodatkowej diagnostyki obrazowej.

Czy po rekonstrukcji staw AC może ponownie stać się niestabilny?

Tak.

Rekonstrukcja nie daje absolutnej gwarancji trwałego odtworzenia stabilności.

Do nawrotu może dojść między innymi w związku z niewystarczającym gojeniem, ponownym urazem, problemami technicznymi lub przeciążeniem.

Dlatego ochrona rekonstrukcji we wczesnej fazie rehabilitacji ma tak duże znaczenie.

Czy przewlekła niestabilność AC zawsze wymaga operacji?

Nie.

Niektórzy pacjenci z przewlekłą deformacją lub niestabilnością mogą funkcjonować dobrze bez kolejnej operacji.

Rekonstrukcję rozważa się przede wszystkim wtedy, gdy niestabilność jest objawowa i ogranicza funkcję mimo odpowiedniego leczenia zachowawczego.

Znaczenie ma również rodzaj aktywności i oczekiwania pacjenta.

Rekonstrukcja stawu AC po nieudanej wcześniejszej operacji

Leczenie niepowodzeń wcześniejszych operacji jest bardziej złożone niż pierwotna rekonstrukcja.

Przed kolejnym zabiegiem konieczne może być ustalenie przyczyny niepowodzenia.

Może nią być między innymi:

nawrót niestabilności,
problem z implantem,
nieprawidłowa pozycja lub technika rekonstrukcji,
niedostateczne odtworzenie stabilności przednio-tylnej,
złamanie,
infekcja,
współistniejąca patologia barku.

W takich sytuacjach potrzebna jest dokładna diagnostyka przed podjęciem decyzji o rewizji.

Rekonstrukcja AC a leczenie zachowawcze

Wybór pomiędzy operacją a leczeniem zachowawczym nie powinien sprowadzać się wyłącznie do pytania, czy na RTG widać przemieszczenie.

Znaczenie ma przede wszystkim funkcja.

Leczenie zachowawcze	Rekonstrukcja
Może być stosowane w wielu urazach	Rozważana w wybranych objawowych niestabilnościach
Nie wymaga zabiegu chirurgicznego	Wymaga operacji i okresu ochrony rekonstrukcji
Skupia się na odzyskaniu funkcji i tolerancji obciążenia	Dodatkowo ma na celu odtworzenie stabilności
Powrót do aktywności może być szybszy w części przypadków	Powrót do sportu wymaga uwzględnienia gojenia i ochrony rekonstrukcji

Najczęstsze pytania dotyczące rekonstrukcji stawu barkowo-obojczykowego

1. Na czym polega rekonstrukcja stawu barkowo-obojczykowego?

Jest to zabieg mający na celu odtworzenie stabilności stawu AC poprzez rekonstrukcję lub zastąpienie uszkodzonych struktur więzadłowych.

2. Kiedy wykonuje się rekonstrukcję stawu AC?

Najczęściej rozważa się ją w wybranych przypadkach ciężkich lub przewlekłych objawowych niestabilności stawu barkowo-obojczykowego.

3. Czy każdy Rockwood III wymaga operacji?

Nie. Decyzja zależy od objawów, funkcji, aktywności pacjenta i innych czynników klinicznych.

4. Czy rekonstrukcja AC to to samo co operacja Mumforda?

Nie. Mumford polega na resekcji dalszego końca obojczyka, natomiast rekonstrukcja AC ma na celu odtworzenie stabilności stawu.

5. Czy rekonstrukcja AC jest wykonywana artroskopowo?

Tak. Stosowane są zarówno techniki artroskopowe, jak i otwarte oraz techniki łączone.

6. Jakie więzadła rekonstruuje się podczas operacji?

Najważniejsze są więzadła kruczo-obojczykowe oraz, zależnie od techniki, struktury barkowo-obojczykowe.

7. Czy po rekonstrukcji AC można normalnie ruszać ręką?

Tak, ale zakres ruchu jest zwykle stopniowo zwiększany zgodnie z protokołem pooperacyjnym.

8. Jak długo trwa rehabilitacja po rekonstrukcji AC?

Nie ma jednego uniwersalnego czasu. Zależy on od techniki operacyjnej, rodzaju urazu, przebiegu gojenia i wymagań dotyczących powrotu do aktywności.

9. Kiedy można wrócić na siłownię?

Powrót do treningu powinien być stopniowy i zależny od odzyskanej funkcji oraz tolerancji obciążenia, a nie wyłącznie od liczby tygodni od operacji.

10. Czy po rekonstrukcji można wyciskać sztangę?

U części pacjentów możliwy jest powrót do wyciskania, ale powinno ono być wprowadzane dopiero po odpowiednim przygotowaniu.

11. Czy po rekonstrukcji można robić pompki?

Tak, u części pacjentów pompki mogą zostać ponownie wprowadzone w późniejszych etapach rehabilitacji.

12. Czy można wrócić do sportów kontaktowych?

Powrót jest możliwy u części pacjentów, ale wymaga odpowiedniego przygotowania funkcjonalnego i uwzględnienia ryzyka ponownego urazu.

13. Czy rekonstrukcja AC może się nie udać?

Tak. Możliwe są między innymi nawrót niestabilności, problemy z implantami, infekcja, ból czy konieczność kolejnej operacji.

14. Czy po rekonstrukcji AC może boleć bark?

Tak. Ból może występować w okresie pooperacyjnym, ale utrzymujące się lub nasilające objawy wymagają ponownej oceny.

15. Czy przewlekłe zwichnięcie AC można operować po wielu miesiącach?

Tak. Istnieją techniki stosowane w przewlekłych niestabilnościach, ale kwalifikacja może być bardziej złożona niż w przypadku świeżego urazu.

16. Czy rekonstrukcja AC zawsze przywraca idealne ustawienie obojczyka?

Celem jest przywrócenie odpowiedniej stabilności i funkcji. Wynik radiologiczny nie zawsze musi być idealnym odtworzeniem anatomii.

17. Czy po rekonstrukcji może powstać ponowna niestabilność?

Tak. Nawrót niestabilności jest jednym z możliwych problemów po rekonstrukcji.

18. Czy rehabilitacja po rekonstrukcji jest konieczna?

Jest bardzo ważnym elementem procesu powrotu do funkcji, ponieważ obejmuje nie tylko ruchomość, ale również odbudowę siły i tolerancji obciążenia.

19. Czy można wrócić do sportu na tym samym poziomie?

U wielu sportowców jest to możliwe, ale nie można zagwarantować takiego wyniku każdemu pacjentowi. Powrót powinien być oceniany indywidualnie.

20. Co zrobić, jeśli bark jest niestabilny po operacji?

Należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym i fizjoterapeutą. W zależności od objawów może być potrzebne badanie kliniczne i dodatkowa diagnostyka obrazowa.

Powiązane artykuły – klaster barkowy

Fizjoterapia barku w Zabrzu

W przypadku urazu lub operacji stawu barkowo-obojczykowego rehabilitacja powinna być dostosowana do rodzaju uszkodzenia, zastosowanej techniki operacyjnej, etapu gojenia oraz aktualnej funkcji barku.

Fizjoterapeuta Zabrze – NoToFizjo

Fizjoterapia Bytom – NoToFizjo

Fizjoterapia Gliwice – NoToFizjo

Podsumowanie

Rekonstrukcja stawu barkowo-obojczykowego jest zabiegiem stosowanym w wybranych przypadkach niestabilności AC, szczególnie wtedy, gdy problem powoduje istotne ograniczenie funkcji i nie został odpowiednio rozwiązany poprzez leczenie zachowawcze.

Nie każdy uraz stawu AC wymaga operacji.

Dotyczy to również części urazów Rockwood III, w przypadku których zarówno leczenie operacyjne, jak i zachowawcze mogą być stosowane zależnie od sytuacji klinicznej.

Jeżeli jednak zapada decyzja o rekonstrukcji, jej celem jest przede wszystkim odtworzenie stabilności kompleksu barkowo-obojczykowego.

Proces leczenia nie kończy się na operacji.

Istotne znaczenie ma odpowiednio zaplanowana rehabilitacja, obejmująca ochronę rekonstrukcji, odzyskiwanie ruchomości, odbudowę siły, kontrolę łopatki i stopniowe zwiększanie tolerancji obciążenia.

U osób aktywnych fizycznie ostatnim etapem powinien być kontrolowany powrót do ruchów charakterystycznych dla pracy, treningu lub konkretnej dyscypliny sportowej.